γιατί είμαστε λίγο μαζόχες (by trofanto_aggouri)

πάει μια βδομάδα τώρα

μου έστειλαν το πρώτο κομμάτι που θα δημοσιεύσω εδώ

και δεν το έχω γράψει εγώ

όνομα δε σου βρήκα

για εμένα θα είσαι το trofanto_aggouri

"Ρόδα είναι ναι, αλλά γυρνάει?
Εκεί που μια μέρα λες, τέρμα θα πάρω τη ζωή στα χέρια μου, θα πατήσω γερά στα πόδια μου και θα κάνω μια καινούρια αρχή, εκεί είναι που κάποιος Θεός γελάει και κάποιο παράλληλο σύμπαν σε εκδικείται! Αυτό συμβαίνει φυσικά αν τις όποιες πόρτες από το παρελθόν απλά τις έκλεισες, ίσως να άφησες και μια χαραμάδα φως, ξέχασες ωστόσο να τις κλειδώσεις, γι’ αυτό και έρχονται να στο υπενθυμίσουν. Εμ, τι νόμιζες? Έτσι εύκολα θα γλύτωνες?
Εκεί όμως ανιχνεύεται η αιτία του κακού, που όλοι άθελα μας, εξαιτίας αυτού, εγκλωβιζόμαστε στο μοιραίο λάθος και πέφτουμε ξανά στην παγίδα, χάνοντας κάθε αμυντικό μηχανισμό! Και ναι, αιτία του κακού δε μπορεί παρά να είναι εκείνο το συναίσθημα που σε παραλύει και μέρα με τη μέρα γίνεται πιο δυνατό, το μυαλό συνεχίζει ακάθεκτο, ονειρεύεται, πλάθει ιδανικά το εκάστοτε πρόσωπο, το οποίο είναι αποδέκτης του συναισθήματος και πάει λέγοντας! Τι είναι χαρά, τι λύπη δεν σου κάνει πλέον αίσθηση, ένα μιξ συναισθημάτων, μία γελάς και νιώθεις μία ανείπωτη ευδαιμονία, (πάνε τα παιδικά χρόνια που το μόνο που σε έκανε τον ευτυχέστερο άνθρωπο ήταν απλά ένα μεγάααλο χωνάκι με την αγαπημένη σου γεύση παγωτού), και από την άλλη αισθάνεσαι μία θλίψη, να κλαις χωρίς να ξέρεις ακριβώς το γιατί και να συνεχίζεις με αμείωτο ρυθμό και να αναρωτιέσαι ξανά… Γιατί? Αυτό, φίλοι και φίλες, μου είναι ο έρωτας, η αγάπη, δεν ξέρω… Πείτε το όπως θέλετε… Δεν έχει δα και τόση σημασία.. .Ακόμη και να μην το προσδιορίσεις, ξέρεις ότι είναι κάτι δικό σου, βγαίνει από μέσα σου και σε κυριεύει… Σε υπερνικά, σε καταδυναστεύει… Δεν μπορούν να στο πάρουν, σου ανήκει, δυστυχώς όμως, αναπόφευκτα και άκρως δικαιολογημένα επηρεάζεται από πλείστους παράγοντες και κυρίως γιατί σ’ αυτό το συναίσθημα είστε δύο… Δύο άνθρωποι, δύο κόσμοι, δύο διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες, που ενώνονται υπό το πρίσμα του ίδιου συναισθήματος, μια οικειοθελής κατοχή, θα έλεγε κανείς κάτω από τον ίδιο κατακτητή-εχθρό, κάτω από τον ίδιο ζυγό…
Κι εκεί η μάχη αρχίζει… Μια περίοδος ευημερίας και ειρήνης αφενός και αφετέρου μια περίοδος σκληρού και αδυσώπητου πολέμου… Σας αρέσει αυτό? Κι όμως σας αρέσει… Γιατί ο πόνος είναι μέσα μας, και πολλές φορές ενδόμυχα τον αποζητάμε…
Εκεί εντοπίζεται η μαγεία και ο παραλογισμός του έρωτα συνάμα, σε όλο του το μεγαλείο…
Με τίποτε δεν είμαστε ευχαριστημένοι…
Μια απληστία, ένας εγωισμός, μια υπέρμετρη αλαζονεία, μια αδικαιολόγητη έπαρση και ένας κομπασμός άνευ λόγου και αιτίας, ο καθένας να κοιτάει τον εαυτό του, αδιαφορώντας επιδεικτικά για τα συναισθήματα των υπολοίπων, και πάει λέγοντας… Έχει εδραιωθεί αυτή η λογική, και κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τον άλλον... Τόσο επιφανειακά και τόσο επιπόλαια όλα… Να το πνεύμα αλληλεγγύης και αλληλοϋποστήριξης, κυρίες και κύριοι, που διαχέεται σ’ όλο μήκος και πλάτος της κοινωνίας και δη στις ανθρώπινες σχέσεις…
Και τα πράγματα βαίνουν ολοένα προς το χειρότερο και πέρα από τον εαυτό σου, δε μπορείς να κάνεις κάτι να χαλιναγωγήσεις και τους υπόλοιπους, να τους δείξεις πώς να διαχειρίζονται τα πάθη τους, να ενστερνίζονται τι είναι τελικά εν γένει το σωστό και τι το λάθος, διότι θέληση δεν υπάρχει και όσο και να προσπαθείς ο κόσμος καλύτερος, με μόνιμα, σε βάθος χρόνου και όχι παροδικά αποτελέσματα δε γίνεται!
Έτσι το ερώτημα παραμένει και διαιωνίζεται…
Αυτή η ρόδα κάνει κύκλους, γυρνάει, ξαναγυρνάει, αλλά πότε ξέρεις ότι γυρνάει στη μεριά σου με ορθή πορεία και ευοίωνες εν τέλει προοπτικές? Πιστεύεις, προχωράς και ελπίζεις ή την αφήνεις και πάλι να δεις τι πόρισμα και σε τι συμπέρασμα θα καταλήξει?
Εγώ προσωπικά έχω καταλήξει ότι αφήνω τη ρόδα να κάνει ό, τι μα ό,τι θέλει, και ένα είναι το μόνο αυθεντικό και αληθινό συμπέρασμα πάντοτε ότι ‘’ Όσο ζω, ελπίζω’’, ‘’Dum spiro, spero’’ λοιπόν."

 

Θα περιμένω και άλλο σου κομμάτι

να ξέρεις σ'αγαπώ!

target acquired

kill me please

είναι κάτι διαστήματα που χάνομαι

κάνω πράγματα

ζω στιγμές

επιδιώκω καταστάσεις

πραγματα στιγμές και καταστάσεις

δεν είμαι εγώ

παρόρμιση

τύπου άκριτου μιμιτισμού

λάθος πρότυπα

και ξεχασμένες αξίες

πάντοτε θυμόμουν τους καθηγητές μου

μου έλεγαν για τις αξίες μου

προσπαθούσα να μη γελάσω

δεν το κατάφερα

τώρα χλευάζω τον ίδιο μου τον εαυτό

ξέπεσα

έγινα είρωνας

και κάφρος

πρόδωσα εμένα

αυτοάμυνα είναι

ναι ίσως και να είναι

φύγε

προστατεύομαι

για αυτό ίσως σε αποφεύγω

ναι στο υπερεγώ το είπα

να υποκύπτω κάθε μέρα στις προσταγές σου

nobody's perfect

neither am I

δεν υπάρχει μέρος να κρυφτώ πλέον

ότι και να γίνει

όπου και να πάω

το συναίσθημα αυτό δε θα φύγει

νομίζω supress το λένε

ίσως και να μετανιώνω

εμπιστεύομαι μόνο τον εαυτό μου

αν τον χάσεις όμως και αυτόν τότε τι θα κάνεις

αν είσαι τυχερός αυτοί θα είναι εκεί για εσένα

ευτυχώς δεν τους έδιωξα μακρυά μου

θέμα vanity και υπερεγωισμού

μιας λάθος υπεροχής

να μη λες τι πρόβλημα έχεις

να μη μιλάς

να υποβαθμίζεις

χωρίς σεβασμό

αξιοκρατία

κατανόηση

αθέμιτα μέσα για να φτάσω σε ένα τελέιως λάθος προορισμό

κλαίω μήπως για το που πάω.

ένας έρωτας πααθολογικός

εγώ ο αλάνθαστος

 

target acquired

κουλτούρα υποκουλτούρα lifestyle και μια πόρνη

παίδες χάθηκα...

τι παίδες 20 είσαστε, τέλος πάντων

είναι ψιλοαργά και μόλις γύρισα σπίτι

2 apple martini μετά

πολλά γεγονότα στις μέρες που πέρασαν

και εδώ λέω να ξαναγράψω.!


θέμα χιλιοειπωμένο

καταπονημένο

να μποχολογάει σαπίλα

αλλά το αναλύω και πάλι


το τι είναι κουλτούρα και το τι υποκουλτούρα πλέον νομίζω δε μπορώ να το ορίσω

φταίει μάλλον η αυτή τάση των ημερών

πες το και fashion must

που κυριαρχεί τελευταία.

μου έκαναν την κουλτούρα αντικείμενο

να βλέπεις τον κάθε ένα να μου τη μοστράρει

ε όχι

γέμισε ο κόσμος φωτογράφους

θεατρόφιλους

και μουσικούς

boem αρτίστες με ένα αέρα κλεμμένο από φτηνιάρικη ταινία

οκ ρε κοπελιά τον Κάφκα πότε τον έμαθες.

να μου μιλάς Καβάφη για να σε δουλεύω

κλάψε Λένα, το δικό σου σαμποτάζ δε ξέρω αν το έμαθαν ακόμα

να εύχεσαι πως δεν...


έφτασα πάλι στο σημείο που πρέπει να αναιρέσω ότι κατηγόρησα πιο πριν


υπάρχει το fashion part του νέου κινήματος δε λέω

ίσως να είναι και η ιδέα μου

το κίνημα να μην υπάρχει

ίσως ο κόσμος να ξεσπά

κατακλυσμό υποκουλτούρας

βλέπεις ειδήσεις στο star και οι λέξεις Ιαπωνία Καντάφι και Μουμπάρακ δε σου κάνουν για τους νέους hip designers

ακούς Πάολα, Μπουγά, Κιάμο και ότι άλλο κυκλοφορεί επειδή στο πλάσαρε το ράδιο

ξεχασμένη παρθενογένεση

το είδος του θεάματος βλέπε θέατρο

βλέπε σινεμά

και μουσική

χιλιοειπομένα πράγματα

αντιγραφή της αντιγραφής κάποιου πλαστού έργου.

είναι όλη αυτή η καθημερινότητα

που θέλω να ελπίζω ότι κάνει τους γύρω μου να την απαρνούνται

η υποκουλτούρα να πεθαίνει

και ας είναι μια φτηνή δηθενιά το υποκατάστατο αυτής


στο κάτω κάτω μετά τη Julia και αντίθετα με τους συνεργάτες της πιάσαμε πάτο (ρε φίλε απύθμενο)




target acquired

Πολίτης του κόσμου..!

Τον τελευταίο καιρό κάπως έτσι μπορώ να με ορίσω...

Νομίζω είμαι από αυτούς τους τύπους που click στη ζωή τους, τους κάνει το travel mode. Για αυτό λοιπόν μετά από μία ανέραστη εξεταστική (μπορείς να το ορίσεις και ως εξεταστική-μπουχέσας) μάζεψα σαν καλός jet setter, χωρίς jet, τα μπογαλάκια μου και έφυγα από τη Θεσσαλονίκη.
Γυρνάω σε μια βδόμαδα παίδες και ελπίζω να έχω μαζέψει πολλά για να γράψω... Το melancholy mood μου έχει αρχίσει να πηγαίνει περίπατο, μη βλέπεις αυτή την τελευταία μου ανάρτηση ήταν γραμμένη προ πολλού και δεν ήθελα να πάει χαμένη... Σε αυτό το όλο attitude του Φεβρουαρίου και του μήνα πριν μπορώ να πω ότι τα ταξιδάκια και η καλή παρέα έπαιξαν ρόλο. Λοιποί παθολογικά μελαγχολικοί να το δοκιμάσετε και εσείς σας το συνιστώ  it works for me αν και το κόκκινο κρασί μου δε θα το αφήσω ποτέ στην άκρη.

Ξέφυγα πάλι, δεύτερη μέρα μέσα στο αεροπλάνο...! 
Χτες Αθήνα και τώρα με πετυχαίνετε να τρώω το croissant  μου στο δρόμο για την αιώνια πόλη. Εγώ γράφω στο οπισθόφυλλο από τη δίκη του Κάφκα (το παίζω και ψευδοκουλτούρα τρομάρα μου, αλλά μου αρέσει πλάκα πλάκα το story) και ο δίπλα μου στο ipad πιο δίπλα η αδερφή μου φτάνει στο δέκατο τρίτο όνειρο και τους ζηλεύω και τους δύο. 

Μόλις ήπια και το χυμό μου και συνεχίζω να γράφω. Το χτεσινό βράδυ στην Πρωτεύουσα θα το έλεγα αναπάντεχο.. Όχι με τον τρόπο που υπολογίζεις να εξελιχθεί μια βραδινή έξοδος, νομίζω ξεπέρασα τα όρια μου (πάλι :P).! Για προχτές δεν έχω λόγια νομίζω... κάθε τέλος εξεταστικής και καλύτερο.

Τα ταξίδια μετά την εξεταστική νομίζω θα τα καθιερώσω. Σήμερα θα αρκεστώ σε μια νυχτερινή βόλτα στο ιστρορικό κέντρο για να χαζέψω κόσμο, spaghetti con pomodorini e mozzarella di bufala σε αγαπημένο μαγαζί (il brillo parlante και σας το συνιστώ ακρίτως!!) και ένα strawberry tiramishu για να ικανοποιήσω το vanity μου. Για πιο αργά δεν παίρνω κανένα όρκο..!

Έφυγα παίδες, δεσμεύομαι για photos και περισσότερες περιγραφές. Νομίζω θα μετονομαστώ σε ελεύθερος ξεναγός.



target acquired

Like a circus clown...

Αναμνήσεις μιας νύχτας...

Είναι το τρίτο, το τρίτο κατα σειρά βράδυ που δε γυρνάς σπίτι σου.
Φυτοζωείς, ως emotional junkie μια πόρνη της ευτυχίας, ξεπαρθενεύεσαι για να βρεις αυτή την ψευδοευτυχία, όπου βρεθείς. Χαρά πράγμα τόσο αλλιώτικο και διαφορετικό από την πολυπόθητη ευτυχία. Δε μπορώ να διαβάσω για ακόμα ένα βράδυ, οι μέρες πλησιάζουν και το μόνο που καταλαγιάζει στο μυαλό μου είναι το μεθυστικό άρωμα τριγύρω μου. Καμένο κερί, κόκκινο, σαν αίμα φρέσκο, άγριου φονικού, το κρασί στο ποτήρι μου, δεν το θέλω γλυκό απόψε.


Δεν μπορώ να αποφασίσω πλέον για τον εαυτό μου.
Ξέρω τι μου αρέσει, ξέρω τι θέλω. Τραγικό να ξέρεις τι πραγματικά θες, τρελός από πόθο και να μη μπορείς να το αποκτήσεις. Άλλο ένα βράδυ ξεχνιέμαι ανάμεσα στα πόδια της και όλα γύρω μου να θολώνουν μέχρι να ξαναξημερώσει μέσα μου.

Είναι όμως πόθος? δεν ξέρω τι είναι. Τι είναι πόθος? τι είναι πάθος? Ιδέα και απορία σφηνωμένη βαθιά στο σαθρό πλέον μυαλό μου, καθαρή δημιουργία. Θέλω να κάνω τον πόθο μου πάθος. Έννοιες σχετικές, μεταξύ μας ήθελα να είναι πάθος, ο πόθος αναμιγνύει περισσότερα συναισθήματα. Δε θέλω άλλο συναίσθημα, όσο και να πεθαίνω για την καθημερινή μου δόση. Ένα πάθος πεθαίνει έτσι απλά. Ο πόθος όμως, ο πόθος θα είναι αυτός που μαζί του σε λίμνη βαθιά θα τραβά και εσένα, να σε αφήνει να πασχίζεις για να ανέβεις στην επιφάνεια. Όταν το οξυγόνο σου τελειώσει, παρακαλάς να ήταν πάθος, εκεί ανασαίνεις ξανά... μα και πάλι είναι πόθος ή είναι πάθος?
Ακόμα ένα βράδυ ξεπορτίζω, φορώ πάνω μου ότι βρω μπροστά μου. Είναι που μέχρι να χτυπήσει το τηλέφωνο πεθαίνω, νεκρός πάνω από βδομάδα να σαπίζω στα μάτια μου. Παράξενα χέρια να με τραβούν για να επανέλθω, φρέσκος αέρας στα πνευμόνια μου, και ακόμα ένα ποτήρι κρασί στο χέρι. Λίγες είναι αυτές οι μέρες, και τρέχω να προλάβω τη χαρά μιας πάλαι πότε ένδοξης εποχής, Jazz, θρυλικά συγκροτήματα και "τρελοί" άνθρωποι να τρέχουν στους δρόμους αυτούς.

Κουβαλούν μια τρέλα διαφορετική, δεν είναι η τρέλα του μυαλού, δεν είναι η τρέλα ενός επικείμενου καρναβαλιού. Τρέλα, μέθης, μέθης για ζωή, μέθης από τη ζωή. Δεν χρειάζεται να πιεις πολύ, ένα ποτήρι αρκεί, ενα ποτήρι γεμάτο αναμνήσεις, γεμάτο φίλους, γεμάτο έρωτα. Στο ράδιο Kurt Maloo και Afterglow να ψιθυρίζει Dance Dance Dance like no tomorrow. Φορώ τη μάσκα σου και φεύγω.

target acquired

study mode...

Κωμικοτραγικές οι καταστάσεις στο αναγνωστήριο του Α.Π.Θ. Ναι εκεί διαβάζω, καθημερινώς και αδιαλείπτως (ο φλώρος ο ίδιος).
Ο δίπλα μου κλέβει τον αέρα και εγώ πάω να σκάσω...
Ο παραδίπλα τις θέσεις.. Γιατί μωρέ; τις θέσεις που τις βάζεις; Αυτό που πλακώνουμε από τις 9 μπας και βρούμε τίποτα εκεί πίσω πίσω και αριστερά δεν υπάρχει...
Αλλά έλα μωρέ πλάκα έχει, να περνά η ώρα μας. Ωραίος ο κόσμος πάνω από όλα ;-) να κόβει βόλτες πάνω κάτω μπροστά μας και εμείς να χάσκουμε να κοιτάμε σαν χαζά...
Αυτό που όλη η Θεσσαλονίκη έχει γεμίσει απεγνωσμένες/απεγνωσμένους να στοιβάζονται σωρηδόν απέναντι από οτιδήποτε ωραίο και να το κοιτούν δε μπορώ να το καταλάβω... People must have some sex... or just people need more sex!!

Και εγώ να δίνω μάθημα και να μη μου καίγεται καρφί...
Βιβλία κλειστά από νωρίς ένα ποτήρι ζεστό τσάι (ο δρόμος του τσαγιού δεν παίζεται τρία χρόνια εδώ στα βόρεια και ακόμα το κατατάσσω στο top 5 των γαστριμαργικών μαγαζιών εδώ). Λίγο chat στο facebook και στο skype μέχρι το τσάι να γίνει μαυροδάφνη πατρών...
Στο στέρεο να βάζω το Σαμποτάζ της Λένας Πλάτωνος και να τραγουδάω σε ένα τελείως psycho φόντο. Μέχρι να πεθάνω από τη μελαγχολία και λίγο πριν πέσω στην κατάθλιψη βάζω Parov Stelar και χορεύω... Η μαυροδάφνη τέλειωσε εγώ νύσταξα και πάω για ύπνο. Έχω και θέσεις να πιάσω αύριο σε αυτό το αναγνωστήριο!
Και για όσους ξέρουν "κάθε πρωί μαζί με εμένα ξυπνάει και η ζούγκλα". Ας ακούσω Feeling Good Inc by Gorillaz μέχρι να κοιμηθώ.

Και ναι είμαι ακόμα στη μέση αυτής. Υπομονή φίλοι λοιποί φοιτητές θα την παλέψουμε και αυτή την εξεταστική. Ρωτάς με στόμφο "Γιατί" και σου λέω "Ναι".  Από τους υπόλλοιπους ζητούμε μονάχα τη συμπαράσταση και την υπομονή τους...

Αφιερωμένο το παρακάτω τραγουδάκι για τις μέρες αυτές!

(Αυτό το κείμενο δε μου άρεσε και πολύ το δηλώνω από τώρα)






target acquired

we do cook!

of course we do my lady! αφού μαγειρεύει όλη η Ελλάδα δε θα μαγειρέψω εγω? (πεθάναμε στις εκπομπές μαγειρικής. houston καλεί δημιουργικότητα στην τηλεόραση..! κανεις??)

Εν αναμονή επισκέψεων της αγαπημένης Praline και της αδερφή της στην πόλη μου είπα να γράψω κάτι σχετικό με το θέμα, επειδή δεν το πολυέχω τελευταία στο γράψιμο, η εξεταστική με έχει πεθάνει και η μελαγχολία έχει πάει κατά διαβόλου, ορίζω ως θέμα μου γενικά και αόριστα ΦΑΓΗΤΌ.

φαγητό λοιπόν!
πάνε 3 σχεδόν χρόνια που ήρθα στη Θεσσαλονίκη και πολλά άλλαξαν από τότε... Ήμουν λάτρης του καλού φαγητού και θα είμαι νομίζω για πάντα.
Θεσσαλονίκη=φαγητό μου έλεγαν και χαζογελούσα μικρό παιδί... Αυτό το φαγητό ακόμα το ψάχνω.
Δε μπορείς, όπως και να το κάνεις, να αναδείξεις το φαγητό μιας πόλης βασισμένος σε 10 πολύ καλά εστιατόρια, σαφώς και αν έχει 20 εστιατόρια όλη η πόλη μπορείς αλλά όταν σε κάθε τετράγωνο βλέπεις και 3 ε! όχι φιλαράκο...
Αστικός μύθος και κατέρρευσε.

Για αυτό ξεκίνησα να εξασκώ το ταλέντο μου! Ακόμα μετανιώνω που δε γράφτηκα παράλληλα με τη σχολή και σε μια μαγείρων (πφφφ μελαγχόλησα.. αλλά κάποτε θα το κάνω maybe in London or Paris baby!)
Τα delicatessen της πόλης, το μανάβικο από κάτω και η ψαραγορά έχουν γίνει από τα hot spots της καθημερινότητας μου. Χτες mozzarella bufala, roquefort και chevre, prosciutto crudo, σχοινόπρασο, βασιλικός και φρέσκα ντοματίνια, ένα χαμογελαστό λαυράκι μερικά λεμόνια και αχλάδια μάραθος και ρόκα, ίσα ίσα για να ικανοποιήσω το μαγειρικό μου οίστρο της εβδομάδας. Συμπληρωματικά ψώνια βασικών συστατικών κάνω καθημερινώς δε λέω...

Σήμερα λέω να κάνω και κάτι μπισκότα!
Life in the kitchen is fun! Μου αρέσει να φαντάζομαι όλα αυτά τα υλικά και το πως μπορούν να δέσουν μεταξύ τους, να ταιριάζω ένα καλό κρασί με αυτά στο τέλος και να απολαμβάνω το γεύμα μου. Οι μυρωδιές της κουζίνας με εξιτάρουν. Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να μαγειρεύουν, να κάθομαι στον καναπέ μου, να κρυφοκοιτάζω τι κάνεις, και να μου χαμογελάς, να ψάχνω τι μπαχαρικά έβαλες μέσα στο άρωμα του πιάτου μπροστά μου. Αγαπάω νομίζω τους ανθρώπους που με βλέπουν και αυτοί όταν μαγειρεύω. Οι άνθρωποι στην κουζίνα είναι γεμάτοι ενέργεια, μια μεθυστική ενέργεια. Δε μπορώ να το εξηγήσω. Τελικά μάλλον αυτό είναι το "πάθος" .
Μου αρέσουν τα μπαχαρικά, μπορούν να πουν πολλά για ένα άνθρωπο. Είναι αυτά που θα ανάγουν κάτι κοινότυπο σε κάτι εκρηκτικό σε ένα θρίαμβο ή σε μια παταγώδη αποτυχία.


Σταματώ εδώ γιατί θα το κάνουμε πολίτικη κουζίνα εδώ μέσα και θα χάσω το χαρακτήρα μου. Στο κάτω κάτω μελαγχολικά ξεκινήσαμε (έλα που δεν είμαι στο mood τελευταία, αλλά πάλι καλά που έχω κάτι κομμάτια φυλαγμένα από τα Χριστούγεννα)

P.S. men do cook better than women (it is a fact)

target acquired