νέα σημείωση 31

δε θα δικαιολογηθώ που έλειπα, αλλά πάτησα 2 μήνες και κάτι. το καλοκαίρι μου τώρα πέρασε και το έζησα έντονα.

μένω μόνο για να αναπολώ και να δοκιμάζω την υπομονή μου μέχρι να έρθει το επόμενο.

προσπαθώ να ανασύρω αναμνήσεις αυτού του χρόνου που πέρασε μα το μυαλό μου δε με υπακούει. ξέρω πως έζησα πραγματικά, και ας θυμάμαι μόνο μερικά γέλια.

για μια βδομάδα θα περπατάω στην αθήνα, θα ψάχνω να βρω ότι μου λείπει.

νέες μνήμες και παλιούς φίλους.

μια συναυλία έξω από το μουσείο. μόνο μικρά καφέ και ιδιαίτερα ίσως jazz bar.

vibes

 Σήμερα γράφουμε ανάλαφρα, εμπειρίες με μία δόση διασκέδασης.

κάπως έτσι λέω να περάσουν οι διακοπές μου. Είμαι Ρόδο, πάλι, και δε θέλω να πάω πουθενά. Βράδυ και το άρωμα καρύδας από τα αντηλιακά έχει ποτίσει στο δέρμα μου. ακόμα παλεύω να ξεφορτωθώ το μαύρισμα από το Τ-shirt.
πάμε παραλία από το μεσημέρι, ραντεβού εκεί. ξαπλώστρα στο βράχο και πολύχρωμα μαγιό παντού. λάτρης της βουτιάς, λέω να ξεκινήσω και καταδύσεις ως τον Αύγουστο.
ξεκινάμε και δουλειά, από βδομάδα το αργότερο, αυτή θα προηγείται της παραλίας.
Κάνε Αααα! Μπράβο.!

"uno americano por favor"
στο μπαράκι εκεί δίπλα. όχι δεν είναι σαν αυτά που βλέπεις στη Μύκονο και copy paste παντού, σκαμένο στο βράχο lounge μουσική χωρίς να κινδυνεύεις με διάτρηση τυμπάνου, μαυρισμένες σερβιτόρες και διάσπαρτες ξαπλώστρες. Ξεκούραση εν ολίγοις.
για το καλοκαίρι μου θέτω must το παραπάνω cocktail, είτε την παραλλαγή του ως negroni ή highball. (για παραλία ακόμα δοκιμάζω παραλλαγές του mohito με Νο.1 ursus και skinos)
μέχρι τις 6 δεν λέμε να το κουνήσουμε από εκεί.
στοιβαγμός κόσμου στο αμάξι, και όλοι σπίτι μέχρι να νυχτώσει.
ραντεβού στο γνωστό μέρος για ποτό. κάνε το perrier άμα δε σε τραβάει το αλκοόλ ή έστω κάτι σε virgin, αλλά τα σφηνάκια μην τα παραλείψεις (καθαρές δόσεις summer spirit).

χτες το βράδυ ήταν κάτι το διαφορετικό, βόλτα στο μισό νησί μετά τις 5, rum και skinny dipping μέχρι το ξημέρωμα.
σας χαιρετώ οι διακοπές μου ξεκίνησαν.!
SALUT!

P.S. άμα περάσεις από το νησί πες το

target acquired

ίσως και να σε έλεγαν Σοφία

5:45 έδειχνε το ρολόι πάνω από το κεφάλι μου
άλλο ένα βράδυ που δεν έκλεισα μάτι, αυτή τη φορά όμως ένιωθα καλά
μόλις είχες φύγει από το δωμάτιο
άκουγα το νερό να τρέχει και εσένα να ψιλομουρμουρίζεις ένα τραγούδι
κοίταξα το φόρεμα σου δίπλα στο πάτωμα και με έπιασα να σκέφτομαι
για αυτό είμαι εδώ.
δεν ήξερα πότε να σε πλησιάσω. έλεγα στον εαυτό μου περίμενε λίγο ακόμα, δε χάνεις τίποτα, σκέψου το καλύτερα.
περπατούσες πάλι μόνη στο απέναντι πεζοδρόμιο
"ΣΟΦΊΑ"! αφέθηκα, αυτό μου αρκούσε.

όπως σήκωνα τα μάτια μου σε είδα δίπλα στην πόρτα να χαζεύεις
"είσαι αισχρός, το ξέρεις;"
"..."
"με έκανες να έρθω μαζί σου"
"δεν ήθελες;"
"...", "φίλησε με"

το πήρες το φόρεμα από δίπλα μου και έστριψες ένα τσιγάρο
"πότε θα σε ξαναδώ;"
"δεν ξέρω αύριο γυρνάει ο Αλέξης"
"κατάλαβα..."
"πρέπει να φύγω"
ο καπνός σου με έπνιγε, αλλά δε μπορούσα να σταματήσω να σου κλέβω τις ανάσες

ησυχία στο διαμέρισμα, ένα ζευγάρι γόβες μόνο άκουγες να περπατάνε στο πεζοδρόμιο

περίμενα άλλο 1 λεπτό, στις 6 ξημερώνει
μόνο για να (χαμο)γελώ



target acquired

a simple reconstitution

Είχα συνηθίσει.

Μάλλον για αυτό δεν μπορούσα να καταλάβω.

Θα μπορέσω ποτέ;

Συνθλίβομαι, αλλά λυπάμαι.

Δικό μου το λάθος;

Αυτό με βασανίζει; για αυτό δεν ξεχνώ.

Για εσένα ανθίζουν κόκκινα ρόδα.

Κάθε χτύπος του ρολογιού με τρομάζει. Βόμβα έτοιμη να εκραγεί.

Η δική μου καταστροφή να εκκρεμεί.

Δεν ξέρω αν έπρεπε να τρέξω μακριά σου.

Ίσως τότε να μπορούσα να ξαναγελάσω δυνατά.

Φοβάμαι αυτή την πόλη. Πέρσι δε φοβόμουν.

Θαμπώνομαι από την τρέλα σου.

Ένα άρωμα για να θυμάσαι.

Θέλω να καταλάβω. Δεν ξέρω όμως τι ζητώ να καταλάβω πια.

Περιμένω ένα τηλέφωνο για ένα τελευταίο ποτό.

Περιμένω σφαίρες να με λυτρώσουν.

Περιμένω πως θα μάθω να καταλαβαίνω.

 Ένας νέος εγώ, όπως ήμουν τότε.

target acquired

Marie

Ίσως να ήσουν και Γαλλίδα

Σαν κορίτσι του καλοκαιριού, μαυρισμένη απο τον ήλιο και με μαλλιά ελεύθερα. Τόσο ωραία, αμέσως μετα απο τη θάλασσα. Τότε μου αρέσουν τα μαλλιά σου περισσότερο.

Ένα ψάθινο καπέλο σου κρύβει, λίγο μόνο, το πρόσωπο, κάθεσαι στον ξύλινο, φαγωμένο από το αλάτι, καναπέ. Το ένα σου πόδι να ξεφεύγει κάτω απο το κοντό λευκο σου φόρεμα, χαϊδεύοντας την γκριζοπή άμμο. Το άλλο το χρησιμοποιείς για να στηριζεις το βιβλίο που διαβάζεις.

Κοντεύει να δύσει ο ήλιος.

Σε κοιτώ μόνο απο μακρυά! Μου είναι δύσκολο να σε πλησιάσω, δε σκέφτομαι πια, παρά μόνο περπατάω προς εσένα. Ίσως και να με ακουσες, γύρισες με κοίταξες και όσο τα καστανόξανθα μαλλιά σου ανέμισαν, εσύ χαμογέλασες…

target acquired

Crimes

15 νομίζω ήταν,

να ενδίδει σε ότι λες,

σαμπώς φταίει;

δεν μπορούσε να καταλάβει,

25 ώρες ήταν,

και κάτι ψιλά,

11,30€ νομίζω,

όχι σίγουρος είμαι,

ναι 30 λεπτά έπρεπε να ήταν,

αυτό παραπήγε,

υβρεοπομπή να έχω να σου λέω,

κατεβαίνει η αυλαία,

μαζεύομαι,

γιατί φοβάμαι το χειροκρότημα,

ξέρω ότι θα τελειώσει,

δεν είμαι για τους λίγους,

λίγοι και καλοί για εσένα που δεν μπορείς να έχεις τους πολλούς,

τόσοι όσοι χρειάζονται για ένα παιχνίδι στο κέντρο.

target acquired

take control

Και ξυπνάς αυτό το πρωί και λες γιατί να σκάω εγώ.... Δεν νομίζω να το αξίζω.

Αναλογίζεσαι τι σε στενοχωρεί, τι σε εκνευρίζει, τι σου κάνει τι ζωή πιο δύσκολη? Σκέψεις κόλαφος για την ευτυχία σου.

Μετά ζυγίζεις ό,τι σκέφτηκες πιο πάνω έχοντας στο νου σου όλες τις ευχάριστες στιγμές που πέρασες, τι σου προσέφερε και ποιο ήταν το πραγματικό σου όφελος, σε ένα ψυχολογικό
επίπεδο πάντα, μικρότητες του υλισμού και κατεξοχήν ορισμού της αθεράπευτης εγωπάθειας δεν χωρούν.

Το κριτήριο θα είναι η αδιαφορία, η αναίδεια, ή η βρώμα του ανθρώπου, θα είναι η ένταση και η συχνότητα που παραλάβαινες πολυπόθητες μικρές δόσεις πραγματικής ευτυχίας.

Τι θα κάνεις για να το αντιμετωπίσεις αυτό? δεν έχει νόημα η επανάσταση αν την μετατρέψεις σε ρουτίνα, για αυτό τα κριτήρια σου πρέπει να είναι αντικειμενικά.

Αποφασίζεις αν θα ζήσεις όπως είσαι.

Αποφασίζεις αν έχεις την αντοχή να βάλεις στην άκρη τις διαφορές και ότι σε στενοχωρεί και θα κάνεις λίγη ακόμα υπομονή, κακά τα ψέματα μέχρι να μην αντέχεις άλλο, τον εαυτό σου παραβλάπτεις έτσι.

Αποφασίζεις αν θα εξαφανίσεις αυτές τις στιγμές. Είναι άσχημο να διαγράφεις πράγματά... Δεν το θες μα το κάνεις για να μην πονάς, για να νοιώθεις ευτυχής και όμως δεν το αντέχουν όλοι αυτό. Όταν διαγράψεις όμως παραπάνω από όσα πρέπει μήπως μείνεις μισός? οι αναμνήσεις σε πονάνε, συχνά, το ξέρω αλλά όπως και να το κάνεις ο χρόνος δε γυρνά πίσω. Αξίζει όμως να διαγράψεις το παρελθόν σου? και τότε ποιος θα είσαι εσύ.

ΑποφασίΖΩ να αγνοώ, χωρίς να ξεχνώ. Η απώλεια κάθε συναισθήματος για αυτά τα μικρο-πράγματα σε κάνει άλλο άνθρωπο, δεν ξέρω αν είναι θέμα ανωτερότητας ή έστω μια στάση αντιμετώπισης. Τότε ξεκινάς να βλέπεις αυτά τα πράγματα με άλλο μάτι, διακρίνεις τα δικά σου λάθη, διακρίνεις και το ρόλο τρίτων, απομυθοποιείς.

target acquired